2006/Mar/31

ขอบคุณทุกคนที่เม้นไดผมนะครับ~*

ขอบคุณมากมาย
แต่ผมคงต้องไปแล้วล่ะนะ
อิอิ

รักนุ่นนะ
ทุกโคน~*

วันนี้เปงวันที่ร้ายที่สุดของผม
คือวันนี้ ผมอกหักกั๊ฟ !!

ผมคงพูดอารัยผิดไปง่ะ
เค้าเลยบอกเลิกผม

เค้าชื่อ > เจด
อายุ : ปีนี้ 14 ครับ

แต่ผมไม่สนใจหรอกครับ

เพราะผมมีเพื่อนดีมากมาย
เช่น นุ่น ลิลลี่
เฟิร์น ( เฟริน )
อีหื่นพี
ไอ้มุก Vanness

อิอิ

สุดท้ายนี้

: ผมร้ากทุกโคนน~~


รักพ่อแม่ตายายลุงที่สุดเล้ยย
รักนุ่นนะ
และเพื่อนๆๆๆที่มีชื่อในไดเรา อิอิ

ส่วนตอนนี้ ขออนุญาติ ไปเตรียมตัวไปอาบนํา
แต่งตัวกั๊ฟ


เห้ออ ผมร้ากทุกโคนๆๆๆ


2006/Mar/14


บทที่6 - - - ไม่มีอะไรต้องเสีย

วันนี้ผมเดินออกจากบ้าน เพื่อไปโรงเรียนอย่างปกติ

'ทำไมมันมีรถตู้แปลกๆๆว่ะ'

นั้นคือความคิดของผม ข้อสุดท้าย....
ก่อนที่ผม จะโดนไอ้คนในรถตู้สีแดง จับตัวไป

............................................................................................

" นี่ จับผม มาทำเพื่อไรว่ะ? " ไรอัน หนุ่มน้อยซีโรตะดกน
จนคนในรถตู้ต้องปิดปากของมัน

" เรามาจากบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งใน Manhattan "
คนที่ใส่ชุดสูทสีดำพูดตอบคำถามจากไรอัน

" เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณนะ "
คนที่ใส่ชุดสูทสึดำพูดต่อท้ายประโยคที่แล้วอีกครั้ง

" อ่อ เกือบลืมไป ผมชื่อ John Alan "
แล้วจอห์นก็เอาที่ปิดปากของไรอันออก

" คุณนามสกุล Alan จริงๆ เหรอ "
ไรอัน ทำหน้างง อย่างแรง

( 555+ )

" แล้วต้องการความช่วยเหลืออะไรจากผมล่ะ "
ไรอัน ถามด้วยสีหน้ากังวล

" เอ่ออ คือว่า...มีคนแฮ็คมาที่บริษัทเรา ขโมยข้อมูลชุดใหญ่ที่สุดไป
แล้วมันใช้โปรแกรมที่ไร้ชื่อด้วย "

เมื่อไรอันได้ยินดังนั้น ก็รู้ทันทีว่าเป็นดปรแกรมของไรอันแน่ๆ

" ถ้าผมทำงานให้กับคุณ ผมจะได้อะไรตอบแทน? "
ไรอันทำสี หน้า เคร่งเครียดมากขึ้น

" ในฐานะ ที่ผมเป็น FBI ผมคงให้คุณ เป็นเงินสดประมาณ 1,000,000 เหรียญ "
เมื่อไรอันได้ยินดังนั้น ก็ดีใจขึ้นหน่อย

" แล้วถ้าผมบอกว่า โปรแกรมที่คุณบอกอ่ะ ผมเป็นผู้สร้างขึ้นมา?
ผมขอเอาคืนได้มั้ย? "
ไรอัน บอกอย่างกลัวๆ

" ได้สิ แต่คุณต้องทำงานให้เราก่อน"
จอห์น ทพวีหน้าจริงจังมากกว่า

" ผมต้องการให้คุณ...."

เมื่อไรอัน ได้ยินประโยคต่อจากนั้น
เค้ารับข้อตกลงทันที

--------------------------------------------------------------------------------

มาอัพแร้วนะ มาอ่านเยอะๆๆ


2006/Feb/15

บทที่5 - - -ทำไมฉันต้องซวยยังงี้

ผมได้เล่นสเก็ตบอร์ดรอเพื่อนๆ ผม ที่พาร์คแห่งนี้
ผมควรเชื่อมั้ย ว่าเธอคนนั้น จะมาเล่นสเก็ตบอร์ดที่นี้
เพราะเพื่อนผมบอกว่าเธอเล่นเป็น และมาเล่นที่นี่บ่อยมาก


"เฮ้ย รอสุดที่รักของแกอยู่หรือไง" ไอ้เพื่อน ซีเรียล ( อเล็กซ์ )
มันกวนโทสะผมได้ทุกเวลาเลย
"เฮ้ย จะบ้าเหรอ เค้าแค่รู้จักฉัน แต่ยังไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใคร"
ผมพูดเชิงการแก้ตัวอ่ะคับ
แต่ถ้าเธอรู้ว่า ผมเป็นคนยังไง นิสัยเป็นไง
มันก็คงจะดีไม่ใช่น้อยเลยนะ

"เฮ้ยๆๆๆ ตื่นจากฝันกลางวันได้แล้วๆ" อเล็กซ์เมื่อเห็นผมนอนตาค้าง
ดีนะ นําลายไม่ไหลตาม 555+
"อะไรว่ะ คนกำลังฝันดีๆ" ผม 555+ ตอบไปได้ไงว่ะ

.........................................แล้วผมก็กลับพร้อมแห้วหนึ่งลูก

ทำไม คนยังผมไม่เคยได้สมหวังเรื่องความรักกับเค้าสักที
ตอนผมอยู่เกรด 3 ผมไปชอบลิซ่า ไวท์ลีย์ ก็ไม่สมหวัง
จากนั้นผมก็ไม่ชอบใครอีกเลย

จนบัดนี้ ผมชอบเธอ...

.........................................................

"กลับบ้านแล้วครับแม่" ผมเรียกแม่อย่างอ่อนหวาน
"นี่ แอบไปซื้อสเก็ตบอร์ดใหม่ใช่มั้ย?!" แม่สุดน่าโหด
เอ๊ย น่ารัก ผมพูดต่อว่า...
"เออ ครับแม่ ใช่แล้วฮะ แต่ตังค์ของผมนะฮะ"
เท่านั้นล่ะ แม่ผมเริ่ม
เปลี่ยนจากสีหน้าอันจะฆ่าคนได้ เริ่มยิ้มแล้วก็...
"โอ๊ย เจ็บนะฮะแม่" แม่อ่ะ หยิกทำไมๆๆๆ
"นี่ เงิมมี ทำไมไม่เก็บ ใช้อยู่นั้น" แม่ผมนี่ ขี้...จริงๆ
"ผมซื้อสิ่งที่จำเป็นนะฮะ" ผมพยายามบอกแม่ แต่..
"นี่ สเก็ตบอร์ดมันจำเป็นหรือไง เดินไปเรียนก็ได้นี่"
แม่อ่ะ !!!! ทำไมจายร้ายยย

...............................................................

ผมเลยเดินหนีแม่ไปเลย

.........................................................................................................


จริงๆแล้ว เรื่องนี้ มีส่วนของชีวติจริงของเราอยู่ด้วย
เกือบทุกบท เรื่องนี้ พยายามสื่อความรู้สึกของแคทหั้ยออกมาได้ดีที่สุด...



Zach เจ้าแห่งความมืดที่ชั่วและเลว
View full profile